مَلَک، مَلِک...

در زبان عربی و فارسی چهار واژه مشترک وجود دارد که تعداد حروف و شکل مفرد آن ها یکسان است، اما از نظر تلفظ، معنی و شکل جمع باهم تفاوت دارند:

1-مَلَک، 2- مَلِک، 3- مِلک، 4- مُلک.

معنی واژه ها:

1- مَلَک: یعنی فرشته. این اسم معمولاً در مقابل انسان به کار می رود و در فارسی هم کاربرد فراوان دارد.

2- مَلِک: با سه معنی به کار رفته است.

اول: به معنی پادشاه، سلطان، فرمانروا.

دوم: به معنی خداوند.

سوم: کاربرد پیشوندی دارد که در فارسی بر سر اسم می آید و برتری کسی را بر گروهِ معیّن نشان می دهد. مثل: ملک الشعرا، ملک التّجار، ملک الکتّاب.

3- مِلک: با چهار معنی به کار رفته است:

اول: به معنی آن چیزی که در تصرف کسی باشد، مثل زمین، باغ و خانه.

دوم: به معنی کنیز یا برده به کار رفته است.

سوم: یکی از مقولات ده گانه ارسطو و یکی از اعراض نه گانه (که بحثی است بسیار پیچیده)

چهارم: به سفیدی بن ناخن ها گفته می شود.

4- مُلک: با سه معنی به کار رفته است:

اول: به معنی سرزمین، کشور، مملکت.

دوم: به معنی، سلطنت، فرمانروایی. حکمرانی

سوم: به جهانِ محسوسات گفته می شود.

خب ملاحظه فرمودید که شکل مفرد این واژه ها دقیقاً شبیه هم بودند. معانی آن ها را هم که می دانستید. اما شکل جمع این واژه ها را ببینیم که کاملاً با هم تفاوت دارند:

1. مَلَک: <--- ملائک
2. مَلِک: <--- ملوک (فقط در معنی اول و دوم) اما در معنی سوم جمع ناپذیر است. یا بهتر است بگوییم جمع آن مرسوم نیست.
3. مِلک: <--- املاک
4. مُلک: <--- ممالک ( فقط در معنی اول) اما در معنی دوم و سوم فاقد جمع است.

پ.ن: از نوشته های بی دلیل و شاید هم بی ضرورت.